THEN Fallacy with Hamas

•

Το σύνδρομο (και πλάνη) IF/THEN fallacy για το #Ισραήλ και τους #Παλαιστινίους: Thread: Για όποιον στοιχίζεται με τη #Χαμάς, κάποια στιγμή θα τον δείτε να ξεφουρνίζει το γνωστό IF/THEN fallacy (πλάνη). - 'Αν το Ισραήλ δώσει γη, θα γίνει Ειρήνη' (έδωσε, πήρε περισσότερη βία).

- 'Αν το Ισραήλ κάνει υποχωρήσεις, οι Αραβες θα κάνουν κράτος' (έκανε, πήρε βομβιστές αυτοκτονίας). - 'Αν το Ισραήλ φύγει από τη Γάζα, οι Παλαιστίνιοι θα φτιάξουν κράτος (έφυγε, φτιάξαν τούνελ και ρίχνουν καθημερινά ρουκέτες)

- 'Αν το Ισραήλ ελαφρύνει τον αποκλεισμό, οι #Παλαιστίνιοι θα κατεβάσουν τα όπλα' (τον ελάφρυνε, μπήκαν στα σπίτια και στα κιμπούτζ και τους σφάξανε). - 'Αν το #Ισραήλ διώξει τους δεξιούς πολιτικούς, η Χαμάς θα πάψει να υπάρχει' (τους έδιωξε, οι Παλαιστίνιοι εκλέξαν τη Χαμάς)

- 'Αν το #Ισραήλ ανοίξει τα σύνορα, οι δυο λαοί θα έρθουν κοντά (τα άνοιξε, οι Παλαιστίνιοι έγιναν κατάσκοποι της #Χαμάς).

Ολα αυτά είναι γεγονότα. Ο 'αντισιωνιστής' είτε δεν τα λαμβάνει υπόψη, είτε (το πιθανότερο) τα αγνοεί πλήρως. Ομως, πιστεύει ότι μπορεί να έχει άποψη στο θέμα, για ΟΛΑ. Και ξέρετε τι λένε για τις 'απόψεις' που όλοι έχουν.

Το θέμα είναι ότι αυτή η στάση λειτουργεί μόνο ΥΠΕΡ των σφαγέων τρομοκρατών και απολύτως εναντίον κάθε προοπτικής ειρήνης και συμβίωσης:

Ενα ελάχιστο ψήγμα τεκμηρίωσης για τα φαινόμενα της περιοχής τα οποία δεν αμφισβητούνται, δεν επιδέχονται τροποποιήσεις ή ερμηνευτικές μνείες:

- Το 1993 το Ισραήλ αναγνώρισε την κυριαρχία της Παλαιστινιακής Αρχής στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας στις Συμφωνίες του Όσλο. Ο Γιάσερ Αραφάτ χρησιμοποίησε ακυρωτικά το πρωτόκολλο για να υποστηρίξει την τρομοκρατία.

- Το 2000 το Ισραήλ πρόσφερε στον Γιάσερ Αραφάτ την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους σε όλη τη Γάζα και το 94% της Δυτικής Όχθης με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ο Αραφάτ απέρριψε την πρόταση και ξεκίνησε τη Δεύτερη Ιντιφάντα.

- Το 2005 το Ισραήλ αποχώρησε από τη Λωρίδα της Γάζας, διέλυσε όλους τους εβραϊκούς οικισμούς και ανάγκασε τους Εβραίους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Οι Παλαιστίνιοι αμέσως εξέλεξαν με συντριπτικό ποσοστό κοντά στο εκατό τοις εκατό τη Χαμάς, επιλέγοντας σύσσωμοι την τρομοκρατία.

- Το 2008 το Ισραήλ πρόσφερε για άλλη μια φορά στον Μαχμούντ Αμπάς αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους σε όλη τη Γάζα και το 94% της Δυτικής Όχθης με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ και μάλιστα προσφέρθηκε να διαλύσει όλους τους οικισμούς τους.

Και για άλλη μια φορά οι Παλαιστίνιοι, όχι η Χαμάς, το απέρριψαν. Ας πάψει ο οχετός.

Το σύνδρομο "Αν μόνο το Ισραήλ" είναι η λανθασμένη αντίληψη -που διακινείται στο όνομα των "καλύτερων συμφερόντων" του Ισραήλ από ορισμένους στον διπλωματικό, ακαδημαϊκό και δημοσιογραφικό κόσμο- ότι αν το Ισραήλ έκανε αυτό ή εκείνο, η ειρήνη με τους Παλαιστίνιους θα ήταν κοντά.

Αλλά αφού το Ισραήλ δεν το κάνει, τότε το εβραϊκό κράτος αποτελεί το κύριο, ίσως το μοναδικό πραγματικό εμπόδιο για μια νέα μέρα στις ισραηλινο-παλαιστινιακές σχέσεις. Εντυπωσιακό, έτσι δεν είναι;

Δύστυχο Ισραήλ. Μακάρι να είχε την διορατικότητα αυτών των " πεφωτισμένων" πνευμάτων, συμπεριλαμβανομένης, πιο πρόσφατα, μιας ισχνής πλειοψηφίας Ιρλανδών γερουσιαστών, τότε όλα θα ήταν μια χαρά.

Εξάλλου, σύμφωνα με αυτούς, το Ισραήλ διατηρεί όλη την τράπουλα, αλλά αρνείται να παίξει.

Το σκεπτικό λέει: Γιατί δεν μπορούν αυτοί οι κοντόφθαλμοι Ισραηλινοί να καταλάβουν τι πρέπει να γίνει (είναι άλλωστε τόσο προφανές για εμάς, έτσι δεν είναι;) έτσι ώστε η σύγκρουση να σταματήσει; Αν μόνο το Ισραήλ αντέστρεφε την πολιτική του για τους οικισμούς.

Αν μόνο το Ισραήλ καταλάβαινε ότι οι σκαφτιάδες 500 χιλιομέτρων τούνελ και οι χειριστές εμπρηστικών χαρταετών της Γάζας απλώς ασκούν το δικαίωμά τους στην "ειρηνική διαμαρτυρία". Αν μόνο οι IDF συγκρατούσαν τον εαυτό τους.

Αν μόνο το Ισραήλ σταματούσε να υποθέτει τα χειρότερα για το Ιράν, τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς. Αν μόνο το Ισραήλ έκανε το βήμα παραπάνω με τον πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς. Αν μόνο το Ισραήλ ξεπερνούσε το τραύμα του Ολοκαυτώματος. Αν μόνο το Ισραήλ [______] ...

... ελεύθερα, προχωρήστε και συμπληρώστε το κενό με ό,τι σας κατέβει (μήπως εκείνοι που με μεγάλη αυτοπεποίθηση λένε και συμπληρώνουν τα δικά τους "Αν μόνο το Ισραήλ" είναι πιο ειδικοί από εσάς; -Οχι, βέβαια, εκείνοι μπορεί να είναι ακόμα πιο άσχετοι από όλους μας)

Το θέμα είναι ότι για το πλήθος του "Αν μόνο το Ισραήλ", τα πάντα ουσιαστικά καταλήγουν στο Ισραήλ.

Και το σύνδρομο του "Αν μόνο το Ισραήλ" έχει ενισχυθεί μόνο από την αποτίμηση της σημερινής ισραηλινής κυβέρνησης -εννοείται, από τους οπαδούς του "Αν μόνο το Ισραήλ", φυσικά.

Εξάλλου, πολλά μέσα ενημέρωσης, από το Associated Press μέχρι το CBS News και το Der Spiegel, χαρακτήρισαν τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου "σκληροπυρηνικό" από την πρώτη στιγμή.

Η επιλογή των λέξεών τους απλώς ενισχύει την αντίληψη ότι η σύγκρουση αφορά την υποτιθέμενη ισραηλινή αδιαλλαξία, ενώ γενικά αποφεύγουν οποιαδήποτε περιγραφική κρίση για τη Χαμάς, τη Χεζμπολλάχ, την Φατάχ, τον Αμπάς και την παρέα του.

Σε στιγμές όπως αυτή, είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε μερικά βασικά σημεία που πολύ συχνά χάνονται μέσα στη θορυβώδη συζήτηση.

Πρώτον, η κυβέρνηση Νετανιάχου ακολουθεί τρεις διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις που προσπάθησαν να επιτύχουν ειρήνη με βάση μια διευθέτηση δύο κρατών με τους Παλαιστίνιους - και απέτυχαν.

Κάθε μία από αυτές τις κυβερνήσεις πήγε πολύ μακριά στην προσπάθειά της να επιτύχει μια συμφωνία, αλλά, τελικά, απορρίφθηκαν όλες, η μια μετά την άλλη -και εδώ, ας μην θυμηθούμε τις 88 συνολικά ευκαιρίες για ειρήνη κιαι δικό τους κράτος, που απέρριψαν οι Αραβες/Παλαιστίνιοι.

Ο πρωθυπουργός Εχούντ Μπαράκ, μαζί με τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, προσπάθησε σθεναρά να επιτύχει συμφωνία με τον πρόεδρο της PLO Γιάσερ Αραφάτ.

Όπως επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Κλίντον, η απάντηση ήταν μια βροντερή απόρριψη, συνοδευόμενη από την έναρξη ενός θανατηφόρου κύματος τρομοκρατικών επιθέσεων κατά του Ισραήλ.

Και, για να μην ξεχνιόμαστε, μια μονομερής ισραηλινή απόσυρση από τον νότιο Λίβανο πραγματοποιήθηκε επίσης κατά την εποχή του Μπαράκ. Ανταποκρίθηκε με την εδραίωση της Χεζμπολάχ, που είχε δεσμευτεί για την καταστροφή του Ισραήλ, στον απελευθερωμένο αυτό χώρο.

Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν αψήφησε το ίδιο του το κόμμα Λικούντ - μάλιστα, το εγκατέλειψε για να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό μπλοκ - και αντιμετώπισε χιλιάδες εποίκους και τους υποστηρικτές τους για να εγκαταλείψει εντελώς τη Γάζα.

Ήταν η πρώτη ευκαιρία που δόθηκε ποτέ στους Άραβες κατοίκους της Γάζας να αυτοδιοικηθούν.

Αν οι κάτοικοι της Γάζας είχαν αδράξει την ευκαιρία με υπεύθυνο τρόπο, θα μπορούσαν να είχαν δημιουργήσει μια ασταμάτητη δυναμική για μια δεύτερη φάση σημαντικής αποχώρησης από τη Δυτική Όχθη.

Αντ' αυτού, η Γάζα μετατράπηκε γρήγορα σε ένα τρομοκρατικό οχυρό, πραγματοποιώντας τους χειρότερους φόβους των Ισραηλινών.

Τελικά, ο πρωθυπουργός Εχούντ Όλμερτ, μαζί με την υπουργό Εξωτερικών Tzipi Livni και πιεζόμενος από την Ουάσιγκτον, πίεσε σκληρά για μια συμφωνία με τους Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη.

Σύμφωνα με τον Παλαιστίνιο διαπραγματευτή Saeb Erekat, η ισραηλινή προσφορά "μιλούσε για την Ιερουσαλήμ και σχεδόν το 100% της Δυτικής Όχθης". Όχι μόνο δεν έγινε δεκτή η εκτεταμένη προσφορά, αλλά δεν υπήρξε καν αντιπρόταση από την παλαιστινιακή πλευρά.

Ο Νετανιάχου κληρονόμησε μια κατάσταση στην οποία:

- (α) η Χαμάς κρατά τα ηνία της εξουσίας στη Γάζα, ξοδεύει πολύτιμα κονδύλια για το σκάψιμο σηράγγων για να επιτεθεί στο Ισραήλ, πετάει χαρταετούς για να βάλει εκτεταμένες φωτιές στο Ισραήλ και διδάσκει στα παιδιά να φιλοδοξούν να "μαρτυρήσουν"

- (β) η Χεζμπολάχ συνεχίζει να ενισχύεται στο Λίβανο, χάρη στην ιρανική γενναιοδωρία, και έχει δεκάδες χιλιάδες πυραύλους και ρουκέτες στο οπλοστάσιό της, - (γ) η Παλαιστινιακή Αρχή έχει απουσιάσει από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων- και

- (δ) το Ιράν συνεχίζει να ζητά την καταστροφή του Ισραήλ, ενώ παράλληλα ενισχύει τις στρατιωτικές του δυνατότητες, εδραιώνεται στη Συρία και χρηματοδοτεί τη Χαμάς.

Έτσι, πριν το Ισραήλ ακούσει περαιτέρω κηρύγματα για το τι πρέπει να γίνει, ίσως θα πρέπει να κάνουμε έναν απολογισμό του τι έχει συμβεί - και γιατί.

Υπήρξαν τουλάχιστον τρεις τολμηρές ισραηλινές προσπάθειες από το 2000 για τη δημιουργία μιας τομής - και τρεις διαδοχικές αποτυχίες.

Και αυτό για να μην αναφέρουμε το 10μηνο πάγωμα των οικισμών του Νετανιάχου και την άρνηση της Παλαιστινιακής Αρχής να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία αυτή για να βγει από το αδιέξοδο.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ισραηλινών λαχταρά την ειρήνη και κατανοεί το σημαντικό τίμημα που θα πρέπει να πληρώσει η χώρα σε εδάφη και εκτοπισμένο πληθυσμό.

Η μία δημοσκόπηση μετά την άλλη αποδεικνύει την ετοιμότητά τους, αλλά μόνο αν τους διαβεβαιώσουν ότι το αποτέλεσμα θα είναι η διαρκής ειρήνη και όχι νέες φάσεις στη σύγκρουση. Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγοι βλέπουν αυτή την πιθανότητα στον ορίζοντα σύντομα.

Οι Ισραηλινοί δεν χρειάζεται να πιεστούν, να σπρωχτούν, να ωθηθούν, να κολακευτούν ή να πιεστούν για να επιδιώξουν μια συνολική ειρήνη πέρα από τις τρέχουσες συνθήκες με την Αίγυπτο και την Ιορδανία.

Περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο έθνος στον πλανήτη, έχουν ζήσει με την απουσία ειρήνης για 70 χρόνια και γνωρίζουν πολύ καλά το σωματικό και ψυχολογικό τίμημα που έχει επιφέρει στη χώρα.

Αντίθετα, πρέπει να πειστούν ότι τα απτά οφέλη θα δικαιολογήσουν τους τεράστιους κινδύνους για ένα μικρό κράτος σε μια δύσκολη περιοχή.

Αυτές οι ανταμοιβές ξεκινούν με την αποδοχή από τους γείτονές του της νόμιμης θέσης του Ισραήλ στην περιοχή ως εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος εντός ασφαλών και αναγνωρισμένων συνόρων.

Και αυτό, πολύ περισσότερο από τους εποικισμούς, τα σημεία ελέγχου ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο στο λογαριασμό του "Αν μόνο το Ισραήλ" αγγίξει την ουσία της σύγκρουσης.

Η απομάκρυνση από τη Γάζα το 2005 απέδειξε ότι οι οικισμοί και τα σημεία ελέγχου μπορούν να απομακρυνθούν όταν έρθει η ώρα.

Αλλά αν και εφόσον η παλαιστινιακή πλευρά δεν αναγνωρίσει τη νομιμότητα του Ισραήλ και δεν σταματήσει να θεωρεί το εβραϊκό κράτος ως έναν "παρείσακτο" που μπορεί να ηττηθεί στρατιωτικά ή να κατακλυστεί από "πρόσφυγες" - οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις είναι απόγονοι

τρίτης και τέταρτης γενιάς των αρχικών προσφύγων από έναν πόλεμο που ξεκίνησε το 1948 από τον αραβικό κόσμο - τότε ό,τι και αν ζητήσουν οι άνθρωποι του "Αν μόνο το Ισραήλ" θα είναι αναπόφευκτα δευτερεύον ζήτημα στον πραγματικό κόσμο.

Μόνο όταν αυτή η αναγνώριση αντανακλάται στα παλαιστινιακά σχολικά βιβλία, όπου τα παιδιά διδάσκονται εδώ και γενιές ότι οι Ισραηλινοί είναι σύγχρονοι "σταυροφόροι" που πρέπει να εκδιωχθούν, μπορεί να υπάρξει ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Εάν και εφόσον και μέχρις ότου η Παλαιστινιακή Αρχή καταφέρει να οικοδομήσει μια σοβαρή και υπεύθυνη κυβερνητική δομή, συμπεριλαμβανομένης μιας ενισχυμένης ικανότητας και βούλησης για την καταπολέμηση του εξτρεμισμού και της υποκίνησης βίας, τότε το Ισραήλ δεν θα έχει άλλη

επιλογή από το να επιχειρεί στη Δυτική Όχθη για να αποτρέψει επιθέσεις κατά του άμαχου πληθυσμού του.

Και εάν και εφόσον δεν περιοριστούν οι δυνάμεις που επιδιώκουν την εξόντωση του Ισραήλ - από το σημερινό καθεστώς του Ιράν μέχρι τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ - τότε θα υπάρχει πάντα μια μακρά σκιά που θα πέφτει πάνω στο δρόμο προς την ειρήνη.

Κάποιοι θα υποστήριζαν ότι αυτή η άποψη δίνει στους καταστροφείς υπερβολική δύναμη στη διαδικασία.

Αντίθετα, απλώς αναγνωρίζει τις αναπόφευκτες και δυσοίωνες πραγματικότητες που αντιμετωπίζει το Ισραήλ, μια χώρα στο μέγεθος του New Jersey και στο 1% του μεγέθους της Σαουδικής Αραβίας.

Το Ισραήλ δεν χρειάζεται υποκριτικές διαλέξεις, όσο καλοπροαίρετες και αν είναι κάποιες από αυτές, για την πορεία προς την ειρήνη. Αντίθετα, χρειάζεται γνήσιους εταίρους. Χωρίς αυτούς, η ειρήνη παραμένει άπιαστη. Με αυτούς, γίνεται αναπόφευκτη.